ریو دو ژانیرو
(به پرتغالی: Rio de Janeiro، به معنای رودخانهٔ ژانویه) که به اختصار ریو نام برده می‌شود، مرکز ایالت ریو دو ژانیرو، دومین شهر بزرگ برزیل و سومین منطقه شهری بزرگ آمریکای جنوبی است که با جمعیت ۶٫۳ میلیون نفری ۶امین شهر بزرگ آمریکا و ۲۶امین شهر بزرگ جهان نیز به حساب می‌آید. این شهر در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۲ به عنوان یکی از مناظر فرهنگی میراث جهانی یونسکو با نام «ریو د ژانیرو: منظر کاریوکا در بین کوه و دریا» به ثبت رسیده‌است.

این شهر توریستی در کنار کوه‌های انبوه از جنگل و سواحل و خلیج‌های اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است. شهر ریو دوژانیرو، میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بوده‌است.

سواحل شهر ریو دو ژانیرو

شهر ساحلی ریو دارای ۳ ساحل به نامهای ساحل کُپاکابانا، ایپانما و لِبلان است. این سواحل به بهشت موج‌سواران معروف هستند. در «سواحل آزاد» شناگران و موج‌سواران می‌توانند به صورت برهنه به شنا و گرفتن حمام آفتاب بپردازند. قسمتی از معروفیت این سواحل مربوط به این قانون است.

تاریخچه شهر ریو دو ژانیرو

 

اولین اروپائیان رسیده به خلیج گوانابارا، در تاریخ ۱ ژانویه ۱۵۰۲ به این منطقه قدم گذاشتند و به همین دلیل این منطقه را «ریو دو ژانیرو» به معنای رودخانهٔ ژانویه نامگذاری کردند.

ریو دو ژانیرو نزدیک به دو قرن از ۱۷۶۳ تا ۱۸۱۵ میلادی در دوره استعمار پرتغالی‌ها، در سال‌های ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱ میلادی در دوره پادشاهی متحده پرتغال، برزیل و آلگارو و در نهایت در سال‌های ۱۸۲۲ تا۱۹۶۰ به عنوان پایتخت کشور برزیل بوده‌است که در سال ۱۹۶۰ برازیلیا به عنوان پایتخت برزیل انتخاب شد.

مجسمهٔ مسیح شهر ریو دو ژانیرو

 

تندیس مسیح در ۷۱۰ متری بالای کوه کورکووادو بزرگ‌ترین مجسمهٔ دنیا بعد از مجسمه‌های بودا و آزادی قرار دارد.[نیازمند منبع] این مجسمه ۳۸ متر ارتفاع دارد که شمایل عیسی مسیح را با آغوش باز به تصویر کشیده‌است.[نیازمند منبع]

ترابری

فرودگاه‌ها

  • فرودگاه بین‌المللی ریو دوژانیرو گالیائو[۳]
  • فرودگاه سانتوس دومنت: used mainly by the services to سائو پائولو[۴]
  • فرودگاه ژاکاره‌پاگوآ[۵]

فرودگاه‌های نظامی:

  • پایگاه نیروی هوایی گالیاو: یک فرودگاه نظامی متعلق به نیروی هوایی برزیل
  • پایگاه نیرو هوایی سانتا کروز
  • پایگاه نیروی هوایی افونسوس: یک فرودگاه قدیمی در شهر ریو دو ژانیرو است که محل دانشگاه نیرو هوایی نیز می‌باشد[۶]

قطار شهری

شهر ریو دو ژانیرو دارای سیستم حمل‌ونقل مترو و قطار شهری زمینی می‌باشد، متروی این شهر دارای ۴۱ کیلومتر طول و ۳۵ ایستگاه می‌باشد که در سال ۱۹۷۹ به بهره‌برداری رسیده‌است. همچنین قطار شهری دارای ۲۵۲ کیلومتر طول و ۱۰۰ ایستگاه می‌باشد.